هاروراد مک دونالد

هرچقدر رضا امیر خانی و بیوتنش دوست داشتنی هستند همانقدر سید مجید حسینی و هاروارد مک دونالدش دوست نداشتنی هستند. هرچقدر توصیفات امیر خانی مبتنی بر فهم محیطی صحیح است و میشود به انها اعتنا کرد و حداقل چند نفر آدم درست حسابی تاییدش میکنند به همان میزان توصیفات و اشارات حسینی توی ذوق زننده و بی منطق هستند. من در عجبم که فردی با چنین بینش سطحی و عامیانه ای چطور در دانشگاه تهران تدریس هم میکند؟ امیر خانی را میشود دوست داشت و حسینی را نمیشود....

در جایی از کتاب هاروارد مک دونالد میگوید : هارلم انچنان هم جای بدی نیست ان طور که میگفتند! اصلا ساکنان هارلم خیلی هم آدمهای با حالی بودند وقتی دم عصری چارپایه هاشان را میگذارند جلوی خانه شان و .... " در حالی که کهر آدمی دو ساعت! فقط دو ساعت در این محلطه پیاده روی ساده هم کرده باشد "میفهمد" ایزتاپالاپا و تپیتوی مکزیکو سیتی هم پیش هارلم و برونکس نیویورک باید لنگ بیاندازند! و نویسنده هاروارد مک دونالد با چنان لطافتی از هارلم یاد میکند که آدم دلش میخواهد برود اصلا همان جا ساکن شود و آرامش اروپا هم به پای آرامش هارلم نمیرسد!

یا در جای دیگر میگوید: استاد و دانش جو در آمریکا غم نان ندارد! این توصیف انقدر بچگانه است که فقط همین مقدار در باره اش بگویم که در آمریکا یا هر کشور دیگری اتفاقا بسیار بیشتر از ایران غم نان وجود خواهد داشت اگر کار نکنید اگر تاپ نباشید اگر بخواهید تنبل بازی ها و از زیر کار دررویی ها و سایر فاکتور های فرهنگ معاصر ایرانی را با خود همراه کنید در زیست محیط جدید. دانش جوی دکترا در امریکا باید سالها زحمت بکشد برای اینکه مدرکش را بگیرد استاد هم باید هر سال در مسابقه چاپ مقاله و گرنت گرفتن و بالا بردن سطح علمی خودش عملکرد مناسبی داشته باشد تا از محیط آکادمیک آرام آمریکا بتواند استفاده کند. صد التبه استادی ایرانی و نمونه اش همین آقا احتمالا همان سال اول با این روش کارکردی داخل ایرانشان عذرشان خواسته شده و باید به دنبال گیر آوردن شغلی در والمارت و تارگت باشند! این کتاب به صورت کلی اگر حمایت های بی دریغ از سردبیر گروه مجلات همشهری و شهرداری تهران که این روزها به نماد عدالتخواهی جریان عدالتخواه اصولگرا!!! تبدیل شده نمیبود فکر نمیکنم هیچ ناشری حاضر به چاپ چنین مطالب سطحیی میشد.