یاد باد انکه زما وقت سفر یاد نکرد

حقیقت ماجرا این است که آدمها "اکثرا" وقتی همدیگر را "کامل" میشناسند احتمال جدا شدن از همدیگر قوت میگیرد. شاید بهتر است همیشه در هاله ای از ابهام برای همدیگر باقی بمانیم. شاید نمایاندن "همه چیز" به همدیگر کار را خراب میکند؟! شاید اگر همه چیزمان را با هم شریک نشویم و به قول داستایفسکی عریان به مصاف حقیقت (همدیگر) نرویم بیشتر کنار هم /باهم بمانیم. اما من هربار Reader را میبینم یک برداشت جدید از آدمها و ارتباطاتشان با یکدیگر برایم حاصل میشود. اولین بار که ان شب بارانی تاریک یکشنبه ماه اوریل وقتی توی تاریکی شب با کسی که کاملا اتفاقی با هم همراه شده بودیم و کوچه پس کوچه های مسکو رو قدم میزدیم و طبیعتا فکر می کردم وقتی یک دختر و پسر این ساعت شب با هم قدم میزنند شاید لازم باشد نام همدیگر را هم بدانند از کسی پرسیدم نامت چیست و گفت چه فرقی میکند برایم عجیب بود. امروز وقتی به صحنه همبستری هانا و میشاییل رسیدم ان هم بعد از سه هفته رابطه که میشاییل از هانا پرسید "نامت چیست" شاید معنی آن حرف که "چه فرقی میکند" را بهتر فهمیدم....

میبینید؟! سیر رابطه هانا و میشاییل را؟

وقتی هم که میشاییل "همه هانا" برایش نمایان شد هانا تنها شد . در دادگاه تنها ماند تنهای تنهای تنها. البته من کاری به اصل ماجرا و نازی بودنش ندارم که طبق قانون باید محاکمه میشد و مسئله این است که میشاییل دیگر با هانا نبود. هانا وقتی تماما نمایان شد باید "تنهایی" به مصاف زنده گی میرفت.

+ عنوان شعر حافظ

یاد باد انکه زما وقت سفر یاد نکرد

به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد